Analizy
Postaramy się przybliżyć najczęściej stosowane analizy w systemach GIS. Zwykle zamierzony efekt osiągamy łącząc kilka analiz.
Bufor
Jedną z najprostszych i jednocześnie najbardziej popularnych analiz stosowanych w oprogramowaniu GIS jest „BUFOR”. W skrócie polega na wyznaczeniu obszaru oddalonego od obiektu o ściśle określoną odległość. Bez znaczenia jest to, czy obiektem jest punkt, prosta, powierzchnia czy też celki gridowej – wokół wszystkich tych elementów można stworzyć bufor. Rezultatem zastosowania tej analizy jest więc obszar lub kilka obszarów (poligonów), które mogą być na przykład złączone (merge) w miejscach, w których się nakładają. Bufor może mieć szerokość stałą oraz zmienną. Może być wygenerowany wokół obiektu lub po jednej z jego stron, może być zakończony w formie zaokrąglonej lub kwadratowej. Można również stworzyć bufory w różnych odległościach od elementów. Ponadto można je wzajemnie przecinać, nakładać, różnicować, sumować itp.
Popularność tej analizy wzięła się z bardzo prostego mechanizmu tworzenia buforów – często jest to jedno kliknięcie lub przejście przez prosty kreator, natomiast efekty mogą obrazować dość przydatne informacje, na przykład niekorzystny wpływ ruchu turystycznego w odległości kilku metrów wzdłuż szlaku, nasilenie hałasu wzdłuż drogi itp – zastosowań jest cała masa.
Przecięcie warstw
Najbardziej przydatnym i najczęściej stosowanym narzędziem w analizach powiązanych przestrzennie warstw obiektów jest ich przecięcie (Intersection). Efektem jest powstanie nowej warstwy zawierającej elementy posiadające włąściwości zarówno jednej, jak i drugiej warstwy. Liczba obiektów na warstwie wynikowej jest przynajmniej równa sumie elementów obu warstw (jeśli warstwy w całości dokładnie się pokrywają).
Jednocześnie każdy z obiektów w watsywie wynikowej może posiadać atrybuty opisowe obiektów warstw, z których powstał.
Przecięcia warstw są przykładem tego, że proste rzeczy najlepiej się sprawdzają w praktyce. Swiadczy o tym częstość stosowania tej właśnie analizy.
Przykładowym zastosowaniem może być łączenie warstwy działek z warstwą użytków lub warstwą geometryczną planu zagospodarowania przestrzennego, rozdzielenie obiektów powierzchniowych obiektami liniowymi.
Złączenie tabel
Złączenia tabel (ang. JOIN) to operacje na danych opisowych (tabelach atrybutów) polegające na przyporzątkowaniu rekordom jednej z tabel rekordów z drugiej tabeli. Efektem jest powstanie tabeli, która zawiera elementy wszystkich łączonych tabel.
Podstawowym celem zastosowania złączenia tabel jest zwiększenie liczby atrybutów określonych elementów.
Dysponując więc na przykład tabelą złożoną z kolumn ID, LP, NAZWA_MIASTA oraz ID, NAZWA_MIASTA, TERYT, L_MIESZKANCOW można rozszerzyć dostępną w analizach liczbę atrybutów z tabeli pierwszej o atrybuty z tabeli drugiej. Warunkiem jednak jest występowanie zarówno w tabeli pierwszej jak i drugiej kolumn o identycznych unikalnych wartościach, żeby program wiedział, co ma z czym połączyć.
W zależności od potrzeb i oczekiwanych efektów oprogramiwanie GIS umożliwia kilka rodzajów złączeń. Najczęściej spotykane są złączenia wewnętrzne, zewnętrzne oraz ich rozszerzona funkcjonalność na przykład lewo i prawostronne, jednak nie są to jedyne możliwe złączenia, a możliwość ich wykorzystania zależy często od możliwości jakie udostępnił producent oprogramowania.
Złączenie wewnętrzne (ang. Inner Join) – w jego wyniku powstaje tabela wyłącznie z pasujących do siebie rekordów tabel;
Złączenie zewnętrzne (ang. Outer Join) – powstaje tabela jak w powyższym przypadku jednak o liczbie wierszy powiększonej o niepasujące rekordy z obu tabel (Full Outer Join), lub z lewej bądź prawej tabeli (Lefi Outer Join, Right Outer Join);
